طبیعی است که هیچ کس دانش و تخصص کافی برای انجام تمام کارها را ندارد. به همین خاطر، افراد برای انجام امور مختلف زندگی خود ناچار هستند که از دانش و تخصص دیگر افراد استفاده نمایند. به ویژه آن که امروزه حوزههای کاری بسیار تخصصی شده و برای انجام هر کاری نیاز به نیروی متخصص میباشد. این مسائل باعث شده است تا نیاز به تنظیم و انعقاد قراردادهای پیمانکاری در دنیای کسب و کارها بیش از پیش احساس شود. افراد به موجب قرارداد پیمانکاری میتوانند انجام امور مختلف را به اشخاص متخصص بسپارند. از این رو، ضروری است که هر فردی با قرارداد پیمانکاری و نکات لازم برای تنظیم این قرارداد آشنایی کافی داشته باشد.
شاید شما بارها نام قرارداد پیمانکاری را از زبان افراد مختلف شنیده باشید، اما با معنای آن آشنا نباشید. این قرارداد در دنیای کسب و کارها و تعاملات اجتماعی مردم از جمله قراردادهای پرکاربرد محسوب میشود. افراد با تنظیم و انعقاد این قرارداد انجام فعالیتهای مختلفی که قابل تعریف تحت عنوان یک پروژه هستند را به شخص متخصص تحت عنوان پیمانکار میسپارند.
برای مثال، شخصی که زمین و سرمایه کافی برای ساخت و ساز را دارد، با انعقاد یک قرارداد پیمانکاری با یک شخص متخصص به نام پیمانکار، از وی میخواهد تا پروسه ساخت و ساز را برای وی در مدت زمانی مشخص و با رعایت برخی شرایط خاص پیش ببرد. با تنظیم قرارداد پیمانکاری میتوان انجام هر فعالیتی که قابل تعریف تحت عنوان یک پروژه باشد را به افراد متخصص سپرد، مانند احداث مسیر ریلی راه آهن، احداث بزرگراه، طراحی دکوراسیون داخلی و غیره.
قرارداد پیمانکاری در دسته عقود قرار میگیرد. در علم حقوق، انعقاد هر عقد نتیجه توافق دو اراده است. در نتیجه، قرارداد پیمانکاری نیز با توافق اراده دو شخص، اعم از حقیقی یا حقوقی، منعقد میگردد. طرفین این قرارداد در اصطلاح کارفرما و پیمانکار نامیده میشوند که که هر یک به شرح زیر قابل تعریف هستند.
تعریف کارفرما در قرارداد پیمانکاری متفاوت از تعریف این مفهوم در قانون کار است. هر چند که مشابهتهایی بین این دو مفهوم وجود دارد. منظور از کارفرما در قرارداد پیمانکاری طرفی است که انجام یک پروژه را به پیمانکار سپرده و در مقابل آن، تأمین هزینههای لازم برای پیشبرد پروژه و دستمزد پیمانکار را بر عهده گرفته است. در واقع، کارفرما مالک و سفارشدهنده پروژه مورد نظر به شمار میآید.
کارفرما ممکن است شخص حقیقی یا حقوقی باشد. شخص حقیقی یا حقوقی بودن کارفرما تأثیری بر نحوه انعقاد قرارداد پیمانکاری ندارد. هر شخصی میتواند انجام پروژههای مختلفی را به پیمانکاران متخصص واگذار نماید.
پیمانکار شخص متخصصی است که با تنظیم قرارداد پیمانکاری متعهد به انجام یک پروژه مشخص با جزئیات مورد نظر کارفرما میگردد. پیمانکار نیز ممکن است شخص حقیقی یا حقوقی باشد و این موضوع تأثیری در تنظیم و نحوه انعقاد این قرارداد ندارد. در هر صورت، پیمانکار موظف است جزئیات مورد نظر کارفرما را به منظور پیشبرد پروژه مد نظر قرار دهد.

برای تنظیم یک قرارداد پیمانکاری به صورت اصولی و قانونی شناخت ویژگیهای این قرارداد الزامی است. ویژگیهای این قرارداد را میتوان به این شرح برشمرد:
1 . قرارداد پیمانکاری از جمله عقود نامعین موضوع ماده 10 قانون مدنی به شمار میآید. احکام و مقررات مربوط به عقود نامعین، برخلاف عقود معین همچون اجاره، صلح، بیع و غیره در قانون بیان نشده است و طرفین با توافق یکدیگر و در حدود قانون شرایط و تعهدات خود را در این نوع از قراردادها درج مینمایند. در نتیجه، در انعقاد قرارداد پیمانکاری ضروری است که طرفین به تمام جزئیات و مسائل مربوطه توجه داشته و آنها را در متن قرارداد درج نمایند.
2 . بر اساس ماده 219 قانون مدنی در کلیه قراردادها اصل بر لازم بودن قرارداد است. بدین معنا که هیچ یک از طرفین حق فسخ قرارداد را جز در موارد خاصی که در قانون یا قرارداد پیشبینی شده است ندارد. برخلاف آن که در عقود جایز هر یک از طرفین هر زمان که بخواهد میتواند قرارداد را فسخ نماید. جایز بودن قرارداد موضوعی است که بایستی در قانون تصریح شود. با توجه به عدم تصریح این موضوع در قانون، قرارداد پیمانکاری در زمره عقود لازم به شمار میآید.
در انعقاد قراردادهای پیمانکاری افراد با دو مفهوم تحت عنوان شرایط عمومی و شرایط خصوصی پیمان روبهرو میشوند که شاید با معنای آن آشنایی نداشته باشند. معنای اصطلاحی این مفاهیم به معنای لغوی آنها بسیار نزدیک است.
کلیه قراردادهای پیمانکاری بر مبنای دو دسته از شرایط تحت عنوان شرایط عمومی پیمان و شرایط خصوصی پیمان منعقد میگردند. منظور از شرایط عمومی پیمان مفاد و شرایطی است که در هر قرارداد پیمانکاری لازمالرعایه است. برای مثال، چنانچه یکی از طرفین قرارداد پیمانکاری یک دستگاه دولتی یا وابسته به آن باشد، رعایت شرایط مندرج در ماده 23 قانون برنامه و بودجه به عنوان شرایط عمومی پیمان الزامی است. در مقابل، شرایط خصوصی پیمان شرایط تکمیلکننده قرارداد هستند. کارفرما و پیمانکار میتوانند هر توافقی را که برخلاف شرایط عمومی پیمان نباشد تحت عنوان شرایط خصوصی پیمان در قرارداد خود درج نمایند.
طرفین قرارداد پیمانکاری بسته به نوع پروژه و هدف خود از انعقاد این قرارداد میتوانند قرارداد خود را به انواع گوناگونی منعقد نمایند. انواع مختلف قرارداد پیمانکاری عبارت است از:
در انعقاد قرارداد پیمانکاری ممکن است که کارفرما و پیمانکار در ابتدا بر روی مبلغ مشخصی توافق کرده و پیمانکار متعهد شود که پروژه را بر اساس همین قیمت پیش برده و اجرایی نماید. چنانچه در طول اجرای پروژه، هزینههای اجرایی از مبلغ مورد توافق بیشتر شود، پرداخت مازاد این مبلغ بر عهده پیمانکار است.
انعقاد این نوع از قراردادهای پیمانکاری مخصوص مواردی است که جزئیات اجرای پروژه از ابتدا معلوم باشد. در حال حاضر، با توجه به نوسانات بالای قیمتها این نوع قرارداد محبوبیت چندانی در بین مردم ندارد.
در برخی موارد کارفرما و پیمانکار قرارداد پیمانکاری خود را به این صورت تنظیم مینمایند که کارفرما پرداخت کلیه هزینههای لازم برای اجرای پروژه را بر عهده گرفته و در پایان مبلغ مشخصی را تحت عنوان سود به پیمانکار بپردازد. در صورت تنظیم قرارداد پیمانکاری به این صورت، پیمانکار در اجرای پروژه آزادی عمل بیشتری داشته و میتواند پروژه را با کیفیت بالاتری پیش برده و اجرایی نماید.
برخی از کارفرمایان به دنبال این هستند که صفر تا صد اجرای پروژه را به پیمانکار واگذار نمایند. در نتیجه با انعقاد قرارداد پیمانکاری در قالب قرارداد طراحی و ساخت کلیه اختیارات لازم برای اجرای پروژه را به پیمانکار واگذار مینمایند. انعقاد این نوع قرارداد باعث ارتقای کیفیت نهایی پروژه شده و در نهایت کارفرما پروژه نهایی را با کیفیت بالایی از پیمانکار دریافت مینماید.
گاه ممکن است در یک قرارداد پیمانکاری پیمانکار وظیفه مدیریت و برنامهریزی برای پیشبرد پروژه را بر عهده داشته باشد. مانند اینکه هماهنگیهای لازم را بر عهده گرفته، بر اجرای پروژه نظارت داشته باشد و کیفیت کار و اجرای پروژه را ارزیابی نماید. این نوع از قرارداد پیمانکاری در اصطلاح قرارداد مدیریت ساخت نامیده میشود.
معمولاً در مواردی که حجم کار از ابتدا معلوم نیست، پیمانکار و کارفرما قرارداد پیمانکاری را بر مبنای واحد کار تعیین مینمایند. برای مثال، ممکن است برای آسفالت کردن هر یک کیلومتر از جاده تعرفه مشخصی تعریف شود و در پایان، پیمانکار بر اساس میزانی که کار کرده و جاده را آسفالت کرده است اجرت خود را دریافت نماید. این نوع از قراردادهای پیمانکاری، قرارداد بر اساس واحد کار نامیده میشوند.
در پروژههای اجرایی بزرگ که نیاز به صرف هزینه و مدت زمان زیادی میباشد، معمولاً برای مدیریت هزینه و زمان پروژه به دو یا چند فاز مختلف تقسیم میشود و برای پیشبرد هر مرحله از پروژه در زمان مورد نظر قرارداد پیمانکاری جداگانه منعقد میشود. این نوع از قراردادهای پیمانکاری قرارداد فاز به فاز نامیده میشوند. ممکن است که اجرای هر فاز از این پروژه را یک پیمانکار بر عهده گرفته و در پایان پروژه تکمیلی حاصل تلاش دو یا چند پیمانکار باشد.
گاهی پیمانکار برای اجرای یک پروژه به صورت تخصصی نیاز دارد که انجام بخشهای دیگری از پروژه را به متخصصان دیگری بسپارد. در واقع، پیمانکار اصلی با دو یا چند پیمانکار دیگر به عنوان پیمانکاران فرعی یا زیرمجموعه قرارداد منعقد مینماید تا انجام بخشهایی از پروژه را زیر نظر پیمانکار اصلی بر عهده بگیرند. این نوع قرارداد، قرارداد پیمانکاری جزئی نامیده میشود.
برخی از کارفرمایان ابزار و مصالح لازم برای انجام پروژه را از پیش تأمین کرده و از پیمانکار میخواهند که با مصالح و متریال موجود پروژه مورد نظر را اجرایی نمایند. معمولاً در پروژههایی که نیاز به استفاده از مصالح بسیاری است یا اینکه کارفرما تأکید بسیاری بر کیفیت و نوع مصالح دارد، قرارداد پیمانکاری بر اساس مصالح تأمین شده منعقد میگردد.
لزوم وجود شرایط خاص برای اجرای برخی از پروژهها موجب شده است تا برخی از قراردادهای پیمانکاری به صورت مشروط منعقد شوند. بدین معنا که طرفین با یکدیگر به توافقات لازم رسیده و قرارداد پیمانکاری را با یکدیگر منعقد مینمایند؛ اما شروع عملیات اجرایی را مشروط به تحقق شرایطی خاص مینمایند. برای مثال، اگر اجرای پروژه نیاز به وجود منابع مالی خاصی داشته باشد که هنوز تأمین نشده است، قرارداد پیمانکاری مشروط به تأمین منابع مالی منعقد میگردد.

قرارداد پیمانکاری از جمله عقود معوض است. کارفرما موظف است در مقابل اجرای پروژه اجرت مشخصی را به پیمانکار پرداخت نماید. طرفین میتوانند نحوه پرداخت در قرارداد پیمانکاری را با توافق یکدیگر تعیین نمایند. به طور کلی، نحوه پرداخت در قرارداد پیمانکاری به یکی از صورتهای زیر تعیین میشود:
طرفین قرارداد از ابتدا میتوانند مبلغ ثابتی را تعیین نمایند و کارفرما در پایان کار و در زمان تحویل پروژه همین مبلغ را به پیمانکار پرداخت نماید. این نحوه پرداخت معمولاً در پروژههایی که با محدودیت زمانی و بودجهای روبهرو هستند انتخاب میشود.
همانطور که در بررسی انواع قرارداد پیمانکاری بیان شد، پرداخت بر اساس واحد کار از جمله انواع قراردادهای پیمانکاری است. در این نوع از قرارداد، پرداخت بر حسب پیشبرد هر واحد از کار مانند هر متر مربع نقاشی ساختمان، هر کیلومتر جاده سازی و غیره تعیین میشود.
معمولاً در پروژههایی با شرایط خاص که نیاز به حصول نتایج خاصی نیز میباشد، کارفرما میزان پرداخت را بر اساس عملکرد پیمانکار تعریف مینماید. این نحوه پرداخت موجب بهبود کیفیت کار و عملکرد پیمانکار میشود.
در برخی از قراردادهای پیمانکاری پیمانکار وظیفه پرداخت تمام هزینههای لازم برای اجرای پروژه را بر عهده میگیرد و در مقابل هر یک از هزینهها مبلغ مازادی به عنوان سود و اجرت خود از کارفرما دریافت نماید. در صورت انتخاب این نحوه پرداخت، اجرت پیمانکار با توجه به هزینههای پرداختی کم و زیاد میشود.
گاهی اجرت پیمانکار به صورت درصدی از کل هزینههای پروژه تعیین میشود. در این صورت، تفاوتی ندارد که هزینههای اجرای پروژه توسط کارفرما پرداخت میشود یا پیمانکار. در هر صورت، پیمانکار درصد مشخص از مبلغ پروژه را دریافت مینماید.
معمولاً در پروژههای بزرگ و بلند مدت نحوه پرداخت به صورت دورهای تعیین میشود. بدین صورت که پروژه مورد نظر به مراحل مختلفی تقسیم میشود و پیمانکار با پیشبرد هر مرحله از پروژه بخشی از اجرت خود را دریافت مینماید.
کارفرما و پیمانکار در تنظیم و انعقاد قرارداد پیمانکاری بایستی چند اصل مهم را مد نظر داشته و آن را رعایت نمایند. این اصول عبارتند از:
1 . اصل نسبی بودن قرارداد در کلیه عقود از جمله قرارداد پیمانکاری حاکم است. بدین معنا که قرارداد با اراده طرفین منعقد شده و آثار آن صرفاً بین طرفین موضوعیت دارد. نمیتوان آثار و تعهدات قرارداد را بر شخصی غیر از طرفین قرارداد بار نمود.
2 . طرفین قرارداد بایستی در زمان انعقاد قرارداد پیمانکاری اهلیت یا صلاحیت لازم برای انعقاد قرارداد را دارا باشند. احراز اهلیت افراد منوط به احراز سه شرط بلوغ، عقل و رشد در آنهاست.
3 . تعهدات کارفرما و پیمانکار در قرارداد پیمانکاری تعهداتی دوجانبه است. به این معنا که هر یک از طرفین در مقابل طرف دیگر تعهداتی را بر عهده گرفته است و موظف به ایفای این تعهدات در مقابل وی میباشد.
4 . به منظور اعتبار بخشی بیشتر به توافقات طرفین ضروری است که قرارداد پیمانکاری به صورت کتبی تنظیم شده و به امضای طرفین برسد. هر چند که قرارداد با ایجاب و قبول لفظی طرفین منعقد میگردد، اما تنظیم قرارداد به صورت کتبی از بروز بسیاری از اختلافات احتمالی در آینده پیشگیری مینماید.
5 . در انعقاد قرارداد پیمانکاری اصل بر این است که قرارداد بایستی توسط شخص پیمانکار اجرا شود. در غیر این صورت، کارفرما میتوانست این قرارداد را با شخص دیگری منعقد نماید. البته در صورت نیاز، کارفرما میتواند در قرارداد اختیار تفویض اجرای پروژه به دیگری را به پیمانکار بدهد.

برای تنظیم قرارداد پیمانکاری ضروری است که طی چند بند موارد لازم به شرح زیر در قرارداد درج گردد. این موارد عبارتند از:
انعقاد قرارداد پیمانکاری حاصل تراضی و توافق دو طرف است که به عنوان کارفرما و پیمانکار شناخته شده و تعهدات قرارداد صرفاً بر آنها بار میشود. از این رو، ضروری است که اطلاعات و مشخصات هویتی کارفرما و پیمانکار، صرف نظر از اینکه شخص حقیقی باشند یا حقوقی، در قرارداد به صورت کامل درج شود.
به منظور پیشگیری از بروز اختلاف میان طرفین قرارداد در اجرای موضوع آن بایستی موضوع قرارداد پیمانکاری به صورت کامل و با ذکر جزئیات در متن قرارداد قید گردد. با توجه به این که قرارداد پیمانکاری در خصوص پروژههای بسیاری قابل انعقاد است، ضروری است که موضوع قرارداد به صورت دقیق معلوم شود.
قرارداد پیمانکاری قرارداد معوضی است که بایستی مبلغ آن از ابتدا معلوم شده و در قرارداد تعریف شود. همچنین، با توجه به توضیحاتی که در خصوص نحوه پرداخت بیان شد، طرفین بایستی با توافق یکدیگر روش مناسبی را به منظور پرداخت مبلغ قرارداد تعیین نموده و این موضوع را نیز در قرارداد قید نمایند.
مدت زمان اجرای پروژه و تحویل آن از جمله مسائل مهمی است که کارفرمایان به آن توجه بسیاری دارند. از این رو، در تنظیم قرارداد پیمانکاری غالباً مدت زمان مشخصی را برای انجام و تحویل پروژه تعریف مینمایند. در صورتی که پروژه مورد نظر پروژه بزرگ و بلند مدتی باشد طرفین میتوانند به تفکیک برای اجرای هر مرحله از پروژه مدت زمان مشخصی تعریف نمایند.
کارفرما و پیمانکار برای انعقاد قرارداد پیمانکاری و اجرای پروژه مورد نظر ناگزیر هستند که اسناد و مدارک خاصی را با توجه به نوع فعالیت و ماهیت پروژه در اختیار یکدیگر قرار دهند. به همین خاطر بایستی در یک بند از قرارداد فهرست اسناد و مدارک مورد نظر درج شده و نسخه اصلی یا رونوشت این مدارک ضمیمه قرارداد شود.
پیمانکار به عنوان مجری پروژه مورد نظر تعهدات مختلفی را در مقابل کارفرما بر عهده گرفته و موظف به اجرای این تعهدات به نحو احسن میباشد. از جمله تعهدات پیمانکار که در غالب قراردادهای پیمانکاری درج میشود میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
همانطور که پیمانکار تعهداتی را بر عهده میگیرد، کارفرما نیز با انعقاد قرارداد پیمانکاری متعهد به انجام موارد مختلفی میشود که بایستی به تفصیل در قرارداد قید شوند. از جمله تعهدات کارفرما میتوان از موارد زیر نام برد:
کارفرما میتواند بر اجرای پروژه و سنجش کیفیت کار پیمانکار نظارت داشته باشد. به همین خاطر، یک بند از قرارداد پیمانکاری به تعیین تکلیف در خصوص نحوه نظارت بر پروژه اختصاص مییابد. کارفرما میتواند شخصاً وظیفه نظارت را بر عهده گرفته یا اینکه نمایندهای برای انجام این کار تعیین نماید. در هر صورت، بایستی مشخصات ناظر نیز در قرارداد قید شود.
با توجه به لازم بودن قرارداد پیمانکاری، موارد فسخ این قرارداد از سوی هر یک از طرفین امری استثنایی است که بایستی در قرارداد قید شود. مواردی مانند عدم ایفای تعهدات از جانب هر یک از طرفین، عدم اجرای قرارداد مطابق خواست کارفرما و غیره از جمله مواردی هستند که به عنوان موارد فسخ قرارداد میتوانند تعریف شوند.
بروز حوادث غیرمترقبهای چون طوفان، سیل، زلزله و غیره که اجرای قرارداد را برای مدت مشخصی غیرممکن مینماید از موارد فسخ قرارداد به شمار نمیآید. این قبیل موارد در اصطلاح فورس ماژور یا قوه قهریه نامیده میشوند. در صورت بروز فورس ماژور قرارداد پیمانکاری به حالت تعلیق درمیآید. این موضوع از جمله مسائلی است که در قرارداد پیمانکاری بایستی مورد تصریح قرار گیرد.
بروز اختلاف در میان طرفین قرارداد پیمانکاری امری احتمالی است و ضروری است که از قبل راهکار مناسبی برای حل و فصل آن پیشبینی شود. طرفین به منظور پیشگیری از درگیر شدن در روند رسیدگیهای قضایی در دادگاه غالباً سازش را به عنوان روش مناسبی برای حل و فصل اختلافات ناشی از قرارداد تعریف مینمایند. در صورت مؤثر واقع نشدن سازش، داور مرضیالطرفین موظف به حل و فصل اختلافات است. چنانچه هیچ یک از این تدابیر مؤثر واقع نشود، طرفین حق مراجعه به دادگاه را خواهند داشت.
شما میتوانید نمونه قرارداد پیمانکاری حقیقی تک نفره را نیز از اینجا مشاهده و دریافت نمایید.
انعقاد قرارداد پیمانکاری مانند هر تعامل اجتماعی با مزای و معایب مختلفی همراه است. مزایا و معایب این قرارداد را میتوان به این ترتیب برشمرد:
1 . انجام پروژه به صورت تخصصی توسط پیمانکار
2 . تسریع در روند اجرای پروژه
3 . مدیریت هزینههای لازم برای اجرای پروژه
4 . شفافیت و اطمینان از انجام تعهدات پیمانکار و کارفرما
5 . کاهش فشار کاری کارفرما
1 . وابستگی به پیمانکار برای اجرای پروژه
2 . احتمال افزایش هزینهها در واگذاری اجرای پروژه به پیمانکار
3 . نیاز به نطارت بر روند اجرای پروژه
4 . احتمال بروز اختلاف در میان کارفرما و پیمانکار
5 . احتمال کاهش کیفیت اجرای پروژه

در دنیای کسب و کارها تعاملات بسیاری از افراد قابل تعریف تحت عنوان قرارداد پیمانکاری است. متأسفانه در برخی موارد، این افراد بدون انعقاد قرارداد فرایند اجرای پروژه را آغاز کرده یا اینکه قرارداد پیمانکاری را به صورت غیر اصولی و بدون توجه به اصول قرارداد نویسی و درج نکات لازم تنظیم مینمایند. در چنین مواردی، در صورت بروز اختلاف بین پیمانکار و کارفرما حل و فصل اختلاف بسیار دشوار بوده و چه بسا همین موضوع منجر به تضییع حقوق یکی از طرفین شود.
این در حالی است که طرفین از ابتدا میتوانند با مشورت و راهنمایی یک وکیل متخصص توافقات خود را در قالب یک قرارداد پیمانکاری به صورت صحیح و اصولی درج نمایند. در این صورت، احتمال بروز اختلاف بین طرفین کاهش یافته و موانع قانونی از سر راه طرفین کنار میرود. طبیعی است که همه افراد جامعه دانش و اطلاعات حقوقی کافی برای تنیم قرارداد پیمانکاری را نداشته باشند. به همین خاطر، لازم است که برای تنظیم این قرارداد از مشورت و راهنمایی یک وکیل متخصص بهرهمند شوند.
به منظور آشنایی با قرارداد فاینانس و نحوه تنظیم آن نیز میتوانید مقاله «قرارداد فاینانس یا تأمین مالی چیست و چگونه تنظیم میشود؟» را در وب سایت وکیل سوال مطالعه نمایید.
امروزه قرارداد پیمانکاری به قرارداد پرکاربردی در دنیای کسب و کارها تبدیل شده است. افراد میتوانند با تنظیم قرارداد پیمانکاری انجام هر فعالیتی که قابل تعریف تحت عنوان یک پروژه است را به افراد متخصص واگذار نمایند. در واقع، متخصصان هر حوزه با انعقاد قرارداد پیمانکاری به عنوان پیمانکار متعهد میشوند که پروژه مورد نظر کارفرما را در مدت زمانی مشخص و مطابق خواست وی انجام داده و به او تحویل دهند و در مقابل، مبلغ مورد توافق را به نحوی که طرفین تراضی کردهاند دریافت نمایند.
قرارداد پیمانکاری از جمله عقود نامعین موضوع ماده 10 قانون مدنی به شمار میآید. با توجه به اینکه احکام و شرایط تنظیم این قرارداد در قانون بیان نشده است، طرفین موظفند که در حدود مقررات قانونی توافقات خود را در متن قرارداد قید نمایند. به این منظور، رعایت شرایط و درج نکات بیان شده در این مقاله برای تنظیم قرارداد پیمانکاری الزامی است.
وکیل سوال یک پلتفرم تخصصی در حوزه مشاوره و خدمات حقوقی است که تحت مدیریت خانم امالبنین تنکابنی رضایی فعالیت میکند. هدف ما ارائه اطلاعات حقوقی دقیق و ارائه خدمات تخصصی وکالت در زمینههای مختلف، از جمله دعاوی کیفری و حقوقی، امور قراردادی، جرایم سایبری، دعاوی ارزی و مالی، وکالت در امور ثبتی و ملکی است.
اگر به دنبال تنظیم وکالتنامهای جامع و بینقص هستید، وکیل سوال با دانش تخصصی و تجربه حقوقی گسترده، همراه شما خواهد بود.
همین حالا مشاوره بگیرید و وکالتنامهای مطمئن تنظیم کنید!
قرارداد پیمانکاری از جمله عقود معوض، لازم و نامعین موضوع ماده 10 قانون مدنی است. به موجب این قرارداد شخصی به نام کارفرما انجام یک پروژه مشخص را به شخص دیگری به نام پیمانکار واگذار نموده و در مقابل آن مبلغ مشخصی را به پیمانکار پرداخت مینماید.
بله. هر یک از طرفین قرارداد پیمانکاری ممکن است شخص حقیقی یا حقوقی باشد. حقیقی یا حقوقی بودن شخصیت طرفین قرارداد تأثیری در اعتبار و نحوه تنظیم این قرارداد ندارد.
بله. هیچ الزام قانونی مبنی بر پرداخت مبلغ قرارداد پیمانکاری به شکلی خاص وجود ندارد. طرفین قرارداد میتوانند با توجه به نوع و ماهیت پروژه و همچنین توافق یکدیگر روش مناسبی را برای پرداخت مبلغ قرارداد پیمانکاری تعیین نموده و در متن قرارداد قید نمایند.
پرداخت مبتنی بر عملکرد شیوه مناسبی برای پرداخت مبلغ قرارداد پیمانکاری است که موجب بهبود و ارتقای کیفیت کار پیمانکار میشود. چرا که افزایش مبلغ قرارداد در این شیوه پرداختی منوط به میزان عملکرد پیمانکار است.
در انعقاد قراردادهای پیمانکاری اصولاً اصل بر این است که قرارداد بایستی توسط شخص پیمانکار اجرا شود و وی حق واگذاری اجرای پروژه به دیگری را ندارد. پیمانکار تنها در صورتی میتواند اجرای پروژه را به دیگری واگذار نماید که این موضوع در متن قرارداد مورد تصریح قرار گرفته باشد.
کارفرما به عنوان مالک و سفارشدهنده پروژه بایستی بر نحوه اجرای پروژه و کیفیت کار نظارت داشته باشد. به این منظور کارفرما میتواند شخصاً وظیفه نظارت را بر عهده گرفته یا اینکه شخص دیگری را به عنوان نماینده خود به عنوان ناظر تعیین کند.
نظرات کاربران